
Schreef ik in mijn vorige artikel nog dat ik die haast-woorden zo onprettig vind, begin ik dit artikel met ‘Tijd te kort’. Maar goed, zo voelt het soms ook gewoon. Of door de bomen, geen bos. Laat ik dit alles even toelichten.
Sinds een paar dagen ben ik veel aan het opruimen, alweer. Elke decembermaand (aan het einde van een jaar) doe ik een grote weggooi en opruimronde. Dit jaar iets grondiger. En ik kom er gewoon achter hoeveel spullen we wel niet bezitten. Zoveel waar ook nog eens geen enkele waarde aan hangt. Maar het neemt wel letterlijk ruimte in. En tijdens die opruimsessies wordt er veel van je aandacht gevraagd. Aandacht vasthouden, keuzes maken en door gaan.
En dat doorgaan, vooral als je het in je eentje doet, vraagt veel. Ook die keuzes. De eerste keuzes die je maakt gaan goed en gemakkelijk. En na een tijdje wordt het lastiger, verstom je en stop je helemaal. Het wordt gewoon wat wolliger in je hoofd en de vermoeidheid neemt de plek in.
De zin om opnieuw, op een nieuwe dag, aandacht te geven aan rommel – hetzij minder rommel dan de vorige dag – vraagt veel energie. En doorzettingsvermogen. En elk jaar merk ik toch ergens een punt van ‘laat maar’. En dan verrommeld het weer.
Dus dit jaar wil ik, in plaats van opgeven, kleinere stapjes zetten. Voorbij de motivatie. Dan maar zonder motivatie. Gewoon 5 minuutjes, misschien 10. Kop d’r veur en even erdoor. En al die kleine momentjes leveren dan vanzelf meer op. Maar nu voelt het even als een zure appel.
Maar ook zure appels gaan op.
