
Snelheid. Daar houden we over het algemeen gewoon heel erg van. Een beetje tempo, wat pit. Hoppa! En het liefst ook een beetje druk. Volle agenda’s, hoe issie? Druk! Yesss, SUCCES!
Dodelijk vermoeiend is het.
Afgelopen dagen herhaal ik voor mezelf regelmatig de zin ‘Ik heb alle tijd. Ik leef vandaag.’
Want voorheen knalde ik er net zo gemakkelijk uit dat ik ‘nog even snel’ dit of dat zou doen. Of dat doe ik er nog wel ‘even’ bij. En daar zit toch een bepaalde gehaastheid in voor mijn gevoel. Een beladenheid waarin duidelijk wordt gemaakt dat we, binnen de geringe tijd die we kennelijk al vol hebben gepropt, er nog wel even iets tussen proppen. Dat moet wel lukken, komt goeeed.
Maar aan mijn lijf voel ik, dat komt niet goed.
Schouders zitten tot in mijn nek, mijn hart raast in een moordend tempo zijn slagen door mijn lijf en de hoofdpijn en vermoeidheid is bijna een vanzelfsprekendheid geworden. Had ik de opeengeklemde kaken trouwens al genoemd?
Dus die mantra van mij zorgt eigenlijk in het moment direct voor rust. Meer losheid. Meer ontspannenheid. Die schouders zakken, ik haal nog eens diep adem. En ik realiseer me inderdaad. Ik heb alle tijd, maar bovenal: ik leef nu. Morgen zien we morgen wel weer. Nu ben ik hier en heeft het geen zin om al met de boodschappen of klusjes die nog moeten gebeuren bezig te zijn.
Want die taken liggen er straks ook nog wel. En aangezien ik de enige ben voor wie ik als volwassene leef en mijn leven mág invullen, kunnen die klusjes ook in een rustig tempo worden voldaan. Ook dat mag rustig. Ook dat hoeft niet vlug, vlug, vlug.
Er staat straks heus geen opruimpolitie voor de deur die gaat keuren of ik de luieremmer al heb verschoond.
Dus, rust. Ik heb alle tijd. Het komt allemaal een keer aan de beurt. Nu ben ik bezig met dit.
Adem 🙂
