Reflectie: gedachtenspinsels van september

Afgelopen septembermaand, terwijl de eerste blaadjes goudgeel kleurden en er een enorme hoeveelheid eikels en kastanjes (te vroeg) van de bomen af werden geschud, heb ik ook het één en ander geleerd. Over mezelf, het leven, en over algemene dingetjes. Ik deel ze vandaag met je.

Wat ik leerde over mezelf

Onlangs deelde ik over de stappen in het tweede spoortraject. En ondanks dat dit dubbele gevoelens geeft, merk ik ook dat ik af en toe versteld sta van mijn eigen veerkracht. Ik zet mijn schouders eronder, pak het volgende op en geef er, zo goed en zo kwaad als het kan, mijn energie aan om vooruit te komen. Een bulldog in een golden retriever-jasje.

Ook besefte ik mij weer terdege dat gezondheid, liefde en mijn gezin het allerbelangrijkste is. Dat is het fundament van de rest. Als in één van die pilaren een scheurtje ontstaat of iets niet helemaal lekker loopt, wankelt de rest. Ondanks dat mijn gezondheid (fysiek) te wensen overlaat, merk ik wel dat ik ondanks alles goede moed houd en positief blijf. En met kleine stapjes werk ik aan een nog gezonder lijf. Ook de liefde tussen mijn man en mij is de basis voor de rest. De interesse in elkaar, het zorgen voor elkaar, het naar elkaar luisteren en vragen stellen. Dit alles zorgt voor zoveel steun, begrip en draagkracht. De rest kan daar dan op leunen. Want we doen het samen, als team.

En dan de derde pilaar; onmisbaar. Ons gezin. Wij, de kinderen, ons thuis. Díe basis.

Ik zou liegen als ik verkondig dat het nooit schuurt. Dat we nooit gedoe hebben. Nee, dat is niet realistisch. Het rommelt wel, dochterlief die uitzoekt of ze een stukje meer zelfstandigheid kan opeisen, wij als ouders die daarin een stapje terug doen of juist haar meer leiden. Het is een dans in de golven en, ondanks dat het soms wat stormt, is de basis altijd de stilte midden in de oceaan. Waar we samenkomen, elkaar echt zien. Ik zou geen moment zonder ze kunnen en ons thuis. Dit koester ik dus enorm.

Wat ik verder waarnam

In willekeurige volgorde; opgeschreven in een opsomming. Soms feitelijk, maar vaak de interpretatie van mijn eigen waarneming of observatie.

  • Sommigen hebben een betere band met ChatGPT dan met hun eigen omgeving. De verbinding lijkt weg te raken in de samenleving. (Leestip: Liever moe dan lui – Erik Scherder)
  • Vrijwilligerswerk zorgt voor noaberschap (ik weet niet of dit Drents is, maar ik vind het een mooi woord voor ‘zorgen om elkaar’). Wanneer het me fysiek zou lukken, wil ik ook graag iets aan vrijwilligerswerk doen.
  • De tijd gaat voorbij, maar komt ook in seizoenen. Is lineair en circulair. Dat geeft iets troostends. Vooruitgang en herhaling. Beweging, maar ook vasthouden.
  • Cassieres maken het doen van mijn boodschappen fijner. Ja, ook diegene die niet begroet. Gewoon een stukje menselijk contact, de optie om verbinding te maken. De keuze maken om niet al te scannen in de winkel, maar tijd te nemen om boodschappen te doen.
  • Tijd die we vrijmaken door AI, digitalisering, mechanisering vullen we op met activiteiten die ons niet vervullen, maar leegzuigen. Al zie ik, in een klein hoekje van het internet, een kleine kentering. Je bent dan wel het buitenbeentje. Maar misschien is dat juist niet erg. Liever het gevoel te leven, dan geleefd te worden. Of nog erger; tijd die door je vingers vliegt, terwijl je in zombiemodus verkeerd.

Wat is jou afgelopen maand opgevallen of wat is er bij jou blijven hangen aan gedachtenspinsel?

Laat een reactie achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar boven