
Sinds een week heb ik nu Instagram verwijderd van mijn telefoon. Ik bleef maar scrollen en had vervolgens het idee dat ik nooooit tijd voor iets had waar ik eigenlijk mee bezig zou willen zijn. Werd eigenlijk ook altijd heel moe van dat hersenloze gebeuren.
Bij wijze van experiment verwijderde ik de app (zoals ik in het verleden wel eens vaker heb gedaan) met de intentie om het gevoel van in het leven staan meer te ervaren in plaats van het turen naar dat van een ander. En gaandeweg begon ik mezelf kritische vragen te stellen. Gewoon vragen die ineens de ruimte en tijd kregen om aan de oppervlakte te verschijnen.
Want waar kwam die zucht en drive om elke poep en scheet maar te delen op Instagram of andere sociale media nou vandaan? Die stories die je werkelijk elk klein deel van je dag kunnen vastleggen en delen met Jantje uit Schubbekutteveen, zodat die kan zien wat jij allemaal uitvoert. Of met welk idee, welke visie. Een soort dagelijks uithangbord van je eigen dagelijkse dingen. Maar ik proefde bij mijzelf een intrinsieke walging naar dit delen. Want met welk nut en welke gedachte deel ik dit allemaal? En ik bemerkte ook dat ik, naarmate er meer volgers bij kwamen, nóg fanatieker ging delen over ‘slowliving’ en ‘eenvoudig en rustig ouderschap’. Maar hoe slow en rustig en eenvoudig is het nog als het puur voor de bune wordt gemaakt?
Ik bevroeg mijn eigen beweegredenen steeds vaker, en merkte op dat ik helemaal niet slow en aanwezig aan het leven was. Ik voelde een constante rush en haast om zoveel mogelijk te delen over dit onderwerp, maar dit maakte dat ik dus totaal niet dat leven aan het leiden was zoals ik het zo graag zou willen. Ik was aan het lijden onder het alsmaar willen laten zien hoe heerlijk slow living is.
En, begrijp me niet verkeerd, nu ik werkelijk ben gestopt met het showcasen van mijn eigen leven naar zo’n snel medium als Instagram, vertraag ik ook daadwerkelijk en kom ik eindelijk in flow en een bepaalde staat van rust. Ik zie weer de mooie momenten en, hoewel ik dan nog wel eens denk ‘mooie foto!!’ lukt het me dat op te merken, het grappig te vinden en weer terug te keren naar mijn warme gevoel van wat ik heb opgemerkt. En daar begint dan eindelijk ook voor mij het ware genieten.
Voor mezelf. Niet voor een ander, ergens ver weg.
Welk doel heeft het überhaupt om alles maar te delen over je leven. En welk doel heeft het om – wanneer je hunkert naar meer eenvoud, rust en regelmaat, naar duurzaamheid en liefde en genegenheid binnen je gezin, familie/vrienden – influencer te worden en hier geld mee te gaan verdienen. Ook in mijn insta-bubbel zag ik dit steeds meer om me heen. Mensen kregen ineens pakketjes opgestuurd bij zoveel volgers. En hoewel het me zeker intrigeerde, vond ik het ook opmerkelijk. Want is dit dan wat ik wil? Het zoveelste uithangbord worden om maar te kopen, kopen, kopen? Nee, juist niet. Ik denk dat het klaar is. Dat er genoeg is. En dat wanneer het nodig en de juiste tijd is er echt wel eens wat nieuws kan komen.
Maar met een medium waarin ik continu word verleid om meer te willen, meer volgers, meer delen, meer haast, meer, meer, meer…. word ik eigenlijk continu gillend gek en leid me dat vooral heel erg af van wat ik werkelijk wil.
En die schoonheid ervaar ik nu een week. En ik kan je zeggen het is heerlijk. Ik las een prachtig nieuw boek (die ik gewoon uitzocht in de boekhandel en die resoneerde op dat moment) in drie dagen uit. Ik koos hem, omdat mij het leuk leek. Niet om één over andere review.
Ik maakte her en der wat overwegingen in hoe we boodschappen doen en besloot meer biologisch te willen eten, omdat ik zelf hierover heb nagedacht.
En precies dat is de magie van het leven in slow & flow. Doen wat goed voelt. Doen wat je in rust hebt bedacht, waar jij waarde aan hecht en wat je met een warme inborst aandacht aan wil schenken. En schrijven op mijn blog zal er toch altijd bij blijven. En in mijn dagboek. Maar ook dus hier, op mijn blog. Voor de toevallige passant die dit leest en misschien denkt; ‘Hé, dit gevoel herken ik’. Om er lekker over door te kunnen mijmeren. Of niet. Ook goed 🙂

Wauw, de juiste woorden op het juiste moment voor mij. Jij geeft woorden aan hetgeen mij bezighoudt. Dankjewel, dit is enorm helpend.
Dag Greetje,
wat jammer ik zie nu pas je reactie! Bedankt. Erg fijn om te lezen dat wat ik schrijf helpend kan zijn voor anderen. Motiveert me om ermee door te gaan!
Liefs, Anne