Soms kan het allemaal overweldigend aanvoelen. Het leven, informatie, dingen die je nog niet eerder bij de kraag heb gevat. Zo nu mijn WIA-proces. Aangezien de wachttijden enorm op zijn gelopen (14 maanden!) moet ik wachten en mag ik gebruik maken van een voorschot, zodat ik tussentijds niet zonder inkomen hoef te doen.
Ik weet dat het geen vetpot is. En toch schrok ik toen ik vandaag het bruto bedrag onder ogen kreeg. Ik schrok en voelde lichte paniek.
Bovendien stond de brief vol met termen die ik niet ken, nog nooit van had gehoord en überhaupt zijn complexe zinnen op dit moment even niet goed te verwerken met mijn brein (Het gaat al iets beter, maar we zijn er nog niet – daarover later wellicht meer).
Wij houden elke maand een excelbestandje bij. Hierin staan inkomsten, uitgaven en spaarpotten uiteengezet. En, hoewel krap, zag ik dat we het wel zullen gaan redden.
Een aantal kleine aanpassingen zullen nodig zijn en, om toch nog wat leuke uitjes te kunnen doen met elkaar, zullen er beslissingen gedaan moeten worden over wat er nodig is en wat we gewoon graag zouden willen.
Gelukkig heb ik dan altijd nog een deel van mij wat enthousiast raakt. Eentje die competitief is en waarbij er een vlammetje harder gaat flakkeren, omdat er een uitdaging ligt.
Voor nu leg ik de brief even aan de kant en laat ik de boel even bezinken. Er is nog een lange weg te gaan, maar er is nu in elk geval weer wat duidelijkheid. We weten wat de riemen worden. Nu nog leren ermee te roeien.
